Bir çok erkek çocuklarla iletişim kurmakta zorlanır. Onların isteklerini anlamak, buna göre bir duruş sergilemek ve onlarla güçlü bir bağ kurmak, erkekler açısından daha karmaşıktır. Çünkü erkekler genellikle düz bir mantıkla olayları değerlendirirler. Oysa çocuklardaki mantık hiç te o kadar basit ve düz değildir.

Erkeklerin kendi çocukları ile bile aralarında çoğunlukla mesafe vardır. Onlar bir aile babası, bir otorite ve ya bir yönetici olmak durumunda kalan, toplum tarafından buna yönlendirilen bireylerdir. Bu yüzden erkeklerin baba figüründen anladıkları genel olgu, kuralları koyan, işlemesini sağlayan ve ailenin yönetimini sağlayan kişidir. Oysa artık baba olgusu, hem aileler için, hem de çocuklar için büyük bir değişim içine girmektedir. Artık baba olmak, çocuğunla dost olabilmek, birlikte keyifle vakit geçirebilmek ve çocuğunu anlayabilmek olarak şekil değiştirmektedir. Peki ya üvey baba olmak?

Zaten zor olan bir görevi, daha da zor hale getiren bir olgudur, üvey baba olmak. Erkeğin dünyasında bir şeye hükmedebilmek, onu belirli kurallara alıştırabilmek için ilk önce ona sahip olmak gibi bir düşünce vardır. Bu yüzden kendi ev sınırları içerisinde onun kuralları ile büyümemiş bir çocuk, yeni bir sıfat sahip olmuş erkek için her daim ürkütücüdür.

Alışmak için zaman lazım. Burada yine eşe çok iş düşer. Aradaki dengeyi sağlamak, çocuk ve yeni babayı uygun ortamlarda yüz yüze getirmek, çocuğa durumu iyi ifade edebilmek, erkeğe çocuğu düzgün bir şekilde anlatabilmek gibi. Aslında aile içerisinde bir çok şeyi kadın yapar. Bunlar görülür ve ya görülmez. Ama kadın olmak bu yüzden çok zordur. Ve gerçek bir yetenek işidir.