Göğsümde derin bir ağrı, bedenim yorgun. Hava da ne kadar puslu. Sanki tüm dünyanın dertleri gökyüzünde, benim başımın üzerinde. Derin bir nefes alıyorum. Başka türlü geçmez ki bu iç sıkıntısı, kalp ağrısı. Ne çok isterdim her yeri, herkesi bulutların üzerinden izlemeyi, kendimi her şeyin dışına çekip etrafı görmeyi, hatalarımı anlamayı.

Ne klasik bir laftır “ ben nerede hata yaptım “ . Bazen bir şarkının sözü, bazen de bir isyandır. Hep dilimizdedir, bilsek nerede hata yaptığımızı, sanki bir daha hiç yapmayacakmışız gibi. Oysa bazen bilerek, isteyerek, sonunun ne olacağını görerek yaparız hatalarımızı. Her şeyi yaşamaya hazırızdır. Korkarız kaybetmekten, oysa kaybetmemek adına her şeyimizi kaybederiz. Yavaşça. Sessiz çığlıklar ile uçar gider elimizdekiler. Bak işte yine yalnızlığımızla başbaşayız.


Her yer karanlık, her yer gece. Bundan mı içimdeki sıkıntı yoksa içimdeki sıkıntıdan mı her şey. Bu dünyaya yabancıyım, olanları anlamaya çalışıyorum. Ama nafile… Kim çözmüş ki sırrı ben çözeceğim. Benim tek derdim içimdeki gürültüyü dindirebilmek. Ağlasam geçer mi? yoksa vaz mı geçsem her şeyden herkes den. Ben vaz geçemiyorum ki. Bırakamıyorum. Gidemiyorum.

Kök salan büyük bir ağaç gibiyim. Toprağa sıkı sıkıya sarılmışım, savaşıyorum karşımda olanlarla. Bazen gücümün tükendiğini hissediyorum. Nasıl başa çıkacağımı bilemiyorum, her şeyi ben mi taşımak zorundayım? Nefret ettiğim kadar seviyorum da yalnızlığımı. O kadar seviyorum ki artık onu da terk edemiyorum. Sanki bana yapıştı, atmak istiyorum ama gitmiyor. Lanet gibi, cezam gibi.