Derler ki acının tadını çıkaracaksın. Ağlayacaksın kana kana. İçine atmayacaksın,yaptım bir çok kez. En son ne zaman ağladım? Hatırlamıyorum..
Ağlayınca daha mı kolaydı herşey? Unuttum...

Dışarıda kar yağıyor. Eski ben olsam, neşe dolardı içim. Ellerimde eldiven kardan adam yapardım...

En son ne zaman yaptım? Hatırlamıyorum. Unuttum...

Yollar kapalı dediler. Barikatlar kurmuşlar, geçiş yokmuş. Şaşırdım. Bu zamanda nasıl olabilirdi? Oluyormuş...Anlattılar...Her birini yaşadım.

En son ne zaman isyandaydım? Ne zaman bozdum engelleri? Hatırlamıyorum. Unutmuşum...

Derler ki keyif almaya bakacaksın yaşamdan. Kim gelmiş kim gitmiş takılmadan. Yüreğini açtıkların yaralayabilir seni . Kabulleneceksin bu gerçeği.
Korku olmayacak içinde. Düştükçe yeniden kalkmayı öğreneceksin. Sonunda düşmemeyi...Böylece tükenmeyeceksin. Biliyorum tükenmişliğin verdiği hissi. Bitik gibi hissetmeyi ama en son ne zamandı hatırlamıyorum. Unuttum...

Mutluyum.Üzüntü değil hissettiğim...

Çalan şarkılara hep eşlik ettim. Sözlere takılmadan, hüzünlenmeyi de sevdim. Kahkahalarla da güldüm, içimde neşe...

Ama bugün bu kar yaramadı bana...

Herşey bembeyaz, renk yok ağaçlarda, yollarda, insanlarda...

Bu buz gibi şehir benim şehrim değil sanki.

Sahi en son ne zaman bu şehri bana ait hissettim? Hatırlamıyorum...Unutmuşum...

Bugün o gözleri yeniden hayal ettim. Heyecanla dolmadı içim...

Mutluyum. Üzüntü değil hissettiğim...

Belki biraz kırılmışım ama sorun değil. Kırılan parçaları birleştirmek değil amacım...Bunu en son ne zaman yapmıştım? Hatırlamıyorum...