Anne ve baba olmak çok büyük bir sabır ister. Bir çocuğu dünyaya getirmek beklide sonra yaşanacak tüm sorunların en küçüğüdür. Çünkü doğum bir kere gerçekleşir ama anne ve baba olmak ömür boyu sürecek bir görevdir. Anne ve baba olarak sakin ve uyumlu, sosyal ve mutlu bir çocuk yetiştirmek herkesin en büyük isteği olsa gerek. Ama bunun sadece çocuğa bağlı olduğunu düşünüyorsanız çok yanılıyorsunuz.


Çocuğun kendi yapısından da kaynaklanabilen negatif karakter özelliklerinin dışında bir de gelişme sürecinde belirli dönemler vardır. Örneğin iki yaş çocuğun bedenine çok daha iyi sahip olduğu, yönettiği yaştır. Burada çocuğa farklı bir özgüven gelir. Bu da çocuğu daha hareketli, daha özgür ve daha yaramaz hale getirebilir. Çocuklara bağırmak, onları sert bir disiplin ile yola getirmeye çalışmak ve ya onları sık cezalandırmak çocuklar üzerinde olumlu değil olumsuz etki yaratır.

Asıl sorun ebeveynlerin sınırları çizmemesinden kaynaklanır. Çoğu ebeveyn ya çok serttir, ya da çok tavizkar. Çocuklar anne ve babalarının yaklaşımlarını değerlendirme konusunda yetişkinlerden daha ustadır. Çünkü henüz dünyalarında sadece bu konu vardır. Bütün gün ve geceleri ebeveynlerinin kontrolünde olduğu için, yaşam şekillerini belirleyenler yetişkinler olduğu için çocuklar anne ve babaları ve ya onlara bakan kişiler üzerinde gün geçtikçe uzmanlaşırlar. Bu yüzden çocuğa doğru yerde doğru tepkiyi vermek ve sınırlarını düzgün bir şekilde belirlemek çok önemlidir.

Çocuklara bağırmak yerine onları eğitmek için belirli çizgilerde kalmalarını öğretmek gerekir. Çocukların en büyük etkileşimi onu direkt bakan ve onunla ilgilenen kişi yada kişilerdir. Çok kalabalık bir ortamda büyüyen çocuğun gereken terbiyeyi ve tavrı alamamasının en büyük sebebi budur.