Zaman öyle bir zaman ki, bir ailede tek çalışan hiçbir maddi yükümlülüğe yetişemiyor. Bu yüzden artık evlerde kadın ve erkek çalışıyor ki geçim sağlansın. Ama bu koşullar altında ebeveynleri olmayan çocuklar büyüyor. Bu da çocuklar üzerinde farklı bir etki yaratıyor.

En ideali çocuğun kendi ebeveynleri tarafından büyütülmesi. Ama çağımızda evinde oturup çocuğuna bakabilen anne sayısı o kadar az ki. Bu yüzden çocuklar çoğunlukla yalnız başına, aile büyükleri ve ya bakıcılar tarafından büyütülüyorlar. Çocukların anne ve babalarıyla bir arada oldukları akşam saatleri ise hem çocuk, hem de ebeveynler için çok kısıtlı. Bu yüzden çocuklarını iyi tanıyamayan aileler ve anne ve babasını yeteri kadar tanıyamayan çocuklar oluşuyor.

Özellikle anne ve çocuk için durum daha zor. Çünkü anne, çocuğa hem fiziksel, hem de ruhsal açıdan en yakın olan birey. Ama anneler çocuklarını yetiştirme konusunda maalesef çalışma hayatı yüzünden başkalarına güvenmek zorunda kalıyorlar. Bu da çocuğun gelişiminde oldukça farklı etkiler yaratıyor.

Zamane çocukları biraz daha yalın. Çünkü güçlü duygular ve sevgi ihtiyacı yerine bakımlarının sağlandığı ve büyük oranda teknolojik ürünlerle büyüyorlar. Televizyon, bilgisayar, atari şimdiki çocukların en büyük arkadaşı. Oysa ev ortamında annesi ile büyüyen çocuklar çok daha sosyal. Bu çocukların hayata bakış açısı ve aileleri ile iletişimleri daha farklı.

Çalışan kadın çocuğuyla daha kaliteli vakit geçirmek adına her zaman ekstra enerji harcıyor. Bu enerji sarfiyatı ile kadın yorgun ve mutsuz, çocuk ise aniden gelişen isteklerini karşılama kapasitesi yüzünden güçlenme eğiliminde oluyor. Bir denge kurmak çok zor. Otoriter olursanız, kendi vicdanınızla, fedakar olursanız da çocuğunuzun bencilliğiyle savaşmalısınız. Bu yüzden çalışan bir kadın olarak çocuk büyütmek çok güç.